De ontwikkeling van GPS

De term GPS wordt vaak gebruikt als een verzamelnaam voor
navigatie en plaatsbepaling per satelliet. Dit terwijl GPS eigenlijk de
merknaam is voor het Amerikaanse systeem en er zijn dus nog veel meer merken.
De correcte term is namelijk: Global Navigation Satellite System (GNSS).

Het begon wel allemaal met de Amerikaanse GPS in 1967, het
begon namelijk als militaire toepassing. Elf jaar later ging de eerste
satelliet de lucht in en de Golfoorlog van 1990 was het eerste conflict waar de
GPS ook echt grootschalig werd gebruikt. pas in 1995 is de GPS beschikbaar
geworden voor civiele navigatie, maar het leger gaf helaas nog niet de hoogste
nauwkeurigheid vrij. De nauwkeurigheid bleef namelijk maar beperkt tot honderd
meter, omdat het leger het civiele signaal stoorde. Om niet alleen van het
Amerikaanse GPS afhankelijk te zijn, besloot Europa een eigen systeem te
bouwen, genaamd: Galileo. De frequentiebanden van Galileo waren zo dicht naast
die van de GPS verkozen, wat een groot voordeel bood. Amerika kon namelijk
Galileo niet storen, omdat ze dan ook hun eigen GPS gingen storen en dit wilden
ze natuurlijk niet. Uiteindelijk koos Europa nog wel een andere frequentieband
en in 2000 zet Amerika het stoorsignaal ook uit, ze konden namelijk niet
achterblijven.

Tegenwoordig zie je het overal weer terug komen, een GPS tracker om voertuigen te beschermen is
heel normaal geworden. Door middel van het
voertuigvolgsysteem
kan bijna elk voertuig weer terug gevonden worden na diefstal. Ook bevinden
zich allerlei gps systemen zich in voertuigen of bijvoorbeeld in boten om de
goede weg of vaarroute aan te geven. Ook op iedere smartphone kan je
tegenwoordig de gps functie aanzetten, zo weet je precies waar je je op dat
moment bevindt. We kunnen dit systeem dan ook bijna niet meer weg denken uit
ons leven, het maakt alles een stukje gemakkelijker en minder risicovol.